Klein Fransje speelde met een schiet.

Dit was een dom gedoe,

Want eensklaps ging de kogel af,

Hier hielp geen pa of moe.

Klein Fransje schrok zich hall’f dood

En deed een flinken val.

Zijn wangen werden grutjes grauw,

Bij ’t hooren van den knal.

De kogel sloeg den spiegel stuk,

Tot duizend brokjes glas.

En boorde in den wand een gat,

Als of ’t boter was.

Een juffrouw met een kleinen hond

Liep in de middagzon

Die hond was jong, wou niet zoet mee

En trok zoo hard-ie kon.

De kogel schoot het touw in twee

De hond ging er van door

De juffrouw riep nu, in haar schik

Wat ben je zoet Azo’r.

Wat verderop schoot dan met gang

En met een flinken knal

De kogel door een picnictaart,

Dat was een vreemd geval.