Avonturen aan gene zijde van den Evenaar.
G. J. SLOTHOUWER.
[1]
DE CARRILS.
„Well! Denk je werkelijk, dat wij hier nogblanke broeders zullen ontmoeten, hier op deze vlakten, die jepampa’s noemt en waar men zoover het oog reikt geen hut bespeurt,ja niet eens een kudde vee?”
„Vertrouw op mij, Señor, als op het heiligeSacrament. Gij begrijpt toch wel, dat ik eengoede reden heb voor mijn bewering.”
„Hoor eens, vriendje, het is niet voor de eerste maal dat ikje waarschuw. Je weet hoe ik over je denk.”
„Dat weet ik; toch zult gij moeten erkennen, dat ik u steedsheb behandeld als de eene caballero den ander.”
„Maar dat spreekt vanzelf! Ik betaalde je immers ommij …… daarheen te brengen. En, Pedro, nog voor onsvertrek uit het fort heb ik je al gezegd, dat de onrustige, spiedendeblik, waarmede je telkens om je heen ziet, geen vertrouwen wekt. Denker aan dat mijn pistolen geladen zijn en ik gaarne schurken neerschiet.In je eigen belang, vriendje, spaar me de ervaring, dat je tot datgroote gilde behoort en reken [2]er op dat het vermoeden alleen alvoldoende zou zijn om mij van mijn wapens gebruik te doenmaken.”
De beide ruiters, die dit gesprek voerden, reden op de groote vlaktevan Patagonië naar Argentinië welke zich uitstrekt tot de RioPilcamayo. Zij bevonden zich op de hoogte waar de Rio Negro metdonderend geweld zijn wateren in den oceaan stort, en op eenigehonderde mijlen afstand van de bekende nederzetting Carmen dePatagones. De een, een man in de kracht van zijn jaren, bereed eenbuitengewoon mooi ros, welks edele vormen getuigden van zijnAndalusieschen oorsprong; de ander zat op een klein kastanjebruin paardzonder eenige schoonheid, maar van krachtigen lichaamsbouw. Hetuiterlijk der beide reizigers was al even verschillend als dat hunnerdieren. Hij, die het vurige ros zoo volkomen in bedwang had, was langen tenger maar sterk gespierd; een eenvoudige uit beste stofvervaardigde kleeding omsloot zijn lenige gestalte. Het blonde haar ende lange blonde baard, evenals de blanke door de zon gebruindegelaatskleur