VECHTER, een schoenlapper en brugophaalder. MAIKEN, zyn huisvrouw. KLAARTJE, zyn dochter. VREDERYK, vryer van Klaartje. HILLEBRAND, een out man. HEERE, een schipper. DAVIDJE, een kruyer.
Al weer is die besukste kaerel uit het pothuis elopen. Ja wel, sulken vent as dat is, daer is ommers niet goets af te hopen: Altyd het gat uit: altyd her gat uit: en 't schone werk moet blyven staen. Daer komt Tryntje Karnelis die wil heur muilen hebben, of ze wil daadlyk op een aâr gaen, Syberig moet uit 'er huur, en die zou hy 'er kist kruijen. En de Koster het hier eweest, hij zou veur Teeuwis de klokken luijen: Daer kon hy mooy een hiele schelling meê verdienen in een half uur. Ja wel, ik word schier uit men zinnen, de kaerel maakt 'et myn zo zuur. Zo as hy me quelt; 't is niet om te verdragen. 't Is een rechte vrouwepest; en een plaag der plagen. Lieve Klaartje, je bint wel ongelukkig mit sulken vaâr.
KLAARTJE.
Wat zele we'r teuge doen, moeder?
MAIKEN.
Al wat ik raap of spaar, 't Is al te vergeefs, we binnen arm, in we zellen arm sterven. In had jou goet niet vast eweest, je had al me niet veul ehad van je erven Maar jou Vrederik zou hier komen, hoe of hy 't werk al het beleid?
KLAARTJE.
Wel, loof ik. maar was 't niet beter eweest darmen 't hem niet had ezeit?
MAIKEN.
Och hy zag dat wel! hy het verstandts genoeg om dat te merken Ik wou maar dat hy wat goets voor ons uit kon werken. Daer komt hy.