SÆFARINN

(Ferðin kring um hnöttin neðansjávar)

EFTIR

JULES VERNE

KOSTNAÐARMAÐUR
PÉTUR G. GUÐMUNDSSON
REYKJAVÍK
1908

PRENTSMIÐJAN GUTENBERG

Sæfarinn.

(Ferðin umhverfis hnöttinn, neðansjávar).

Eftir
Jules Verne.

I.

Það var árið 1866, að sá kvittur kom upp og gekk staflaust um öll lönd,að vart hefði orðið við sjóskrímsl eitt mikið og ilt.

Sumum fanst nú samt fátt um þessa sögu, sem heyrðu hana í fyrsta sinni.Sögðu þeir þetta mundu vera sæorminn alkunna, sem kemur í ljós á hverjuári og hverfur aftur án þess að gera nokkrum manni mein.

En í þetta sinn urðu margir að láta sannfærast, þó ekki væru þeirauðtrúa, því skrímsl þetta var séð af mörgum skipum og hvað eftir annað.Einu sinni sást það frá tveim skipum í senn, og var svo skamt frá þeim,að gera mátti áætlun um stærð þess. Eftir því sem sagan sagði, var þaðmiklu meira vexti en nokkurt annað dýr, dautt eða lifandi, sem þeksthefir í höfum jarðarinnar. Það fylgdi líka sögunni, að það væri æriðhraðfara, því að á hálfsmánaðarfresti kom það í ljós á tveim stöðum meðþúsund mílna millibili.

Sögur um sjóskrímslið vóru á hvers manns vörum. Blöðin fluttu langargreinar um það, og gamanvísur vóru sungnar um það á leikhúsunum.

Og lærðir menn háðu harðar rimmur. Þeir gátu ekki borið á móti því aðskrímslið væri til, svo margir menn höfðu séð það og svo var hitt, að íundirdjúpum hafsins þóttust menn vita, að vera mundi risavaxinn gróðurog var ekki ólíklegt að í þeim miklu skógum hefðust við skrímsl og dýrýmisleg, sem öllum væru ókunn. Það var því ekki ólíklegt, að þettaskrímsl hefði hröklast þaðan af tilviljun og flækst upp að yfirborðinu.

En þá var eftir að vita hvers konar skepna þetta var. Var það risavaxinnkolkrabbi eða var hægt að skipa því í flokk með hvölunum?

Sagnirnar sem um það gengu vóru margar og misjafnar, svo lítið var áþeim að byggja. Sögurnar um sjóskrímslið, sem gengið höfðu í blöðum ogmanna munni bárust nú inn í vísindaleg tímarit og urðu þar óþrotlegtþrætuefni.

Það var á öndverðu ári 1867, að ég var á heimleið til Parísar úrvísinda-leiðangri í Nebraska, og var staddur í Nýju-Jórvík. Tíðindamennstórblaðanna þefuðu mig uppi þegar í stað, og leituðu álits míns um málþetta, sem þá var efst á baugi og mest um talað. Þótti þeim mikið undirþví komið, hvað ég segði um það, því ég var prófessor viðnáttúrugripasafnið í París og höfundur bókarinnar: „Um leyndardómaundirdjúpanna“. Ég gat ekki skorast undan því með öllu, en reyndi þó aðforðast allar staðhæfingar. Bar ég það fyrir, að enn væri ókunnugt umeðli dýrsins og náttúru. Þó þótti mér mest líkindi til, að þetta væririsavaxið náhveli, eftir öllum líkum að dæma.

Að dýrið væri hvalakyns, og einmitt af þessu tægi, réði ég af atviki,sem kom fyrir, meðan ég stóð við í Nýju-Jórvík.

Það var í aprílmánuði, að gufuskipið „Skotland“, eitt með stærstu ogfegurstu skipum Cunard-línunnar, var á ferð úti í Atlantshafi, svo sem150 mílur vestur af Englands-ströndum. Veður var kyrt og fagurt ogskipið klauf sjóinn með jöfnum hraða. Þá vissu menn ekki fyr til, enskipið kiptist við, eins og það hefði höggvið niður eða rekist áeitthvað. Farþegarnir urðu þegar óttaslegnir og Anderson skipstjóriátti fult í fangi með að telja um fyrir þeim. Mikil hætta gat varlavofað yfir, því innanrúmi skipsins var skift í 7 hluta með vatnsheldum

...